Karpiński łączy obserwację życia miasta z absurdem, groteską i lekką fantazją. W jego krótkich formach zwykłe zdarzenia szybko zmieniają się w komiczne nieporozumienia, a satyra odsłania ludzką próżność, naiwność, pijaństwo, snobizm i społeczne przyzwyczajenia. Tom zamykają również opowiadania o bardziej fantastycznym charakterze oraz metaforyczny obraz Warszawy nocą. „Ściana śmiechu” to dzięki temu nie tylko zbiór żartobliwych historii, lecz także barwny portret miasta i jego mieszkańców tuż przed wybuchem II wojny światowej.