Monachomachia to satyryczny poemat heroikomiczny, który w humorystyczny i ironiczny sposób przedstawia spór między zakonnikami. Autor, wykorzystując komizm i przesadę, ukazuje ludzkie wady, takie jak pycha, kłótliwość czy brak rozsądku, zgodnie z ideałami oświeceniowej krytyki i rozumu.

Antymonachomachia stanowi odpowiedź Krasickiego na krytykę, jaką wywołała Monachomachia. W tym utworze autor łagodzi wcześniejszy ton, podkreślając pozytywne cechy duchowieństwa i zaznaczając, że jego satyra miała na celu poprawę obyczajów, a nie atak na religię.