Po dotarciu do Teheranu Ratuld-Rakowska spędziła w Persji niemal dwa lata. Z ogromną ciekawością obserwowała codzienne życie mieszkańców, bazary, stroje, kuchnię, religię, zwyczaje oraz stosunki społeczne. Szczególnie interesujące są jej opisy życia perskich kobiet — jako Europejka miała możliwość wejścia do prywatnych domów i poznania świata, który pozostawał niedostępny dla większości ówczesnych podróżników.

Książka jest nie tylko zapisem dalekiej podróży, ale również niezwykle szczegółowym obrazem Persji u schyłku XIX wieku. Autorka opisuje zarówno piękno krajobrazów i egzotykę odwiedzanych miejsc, jak i codzienne niedogodności, różnice kulturowe oraz własne reakcje na spotkanie z zupełnie odmiennym światem. „Podróż Polki do Persji”, po raz pierwszy wydana w 1904 roku, pozostaje interesującym świadectwem epoki i jednym z ciekawszych polskich reportaży podróżniczych z tamtego okresu.