W pełnej rozmachu panoramie XVII-wiecznej Rzeczypospolitej bohaterowie nie są pomnikami, lecz ludźmi z krwi i kości: słabymi i bohaterskimi jednocześnie, zdolnymi do wielkiej odwagi i wielkich błędów. Sienkiewicz zaprasza w podróż, która pulsuje emocjami — od bitewnych huków po ciche westchnienia zakochanych — i przypomina, że nawet w najbardziej niespokojnych czasach człowiek wciąż szuka tego samego: miejsca, które mógłby nazwać swoim, oraz kogoś, za kogo warto walczyć.