Wśród utworów znajdują się teksty odnoszące się do konkretnych wydarzeń i doświadczeń mieszkańców getta, m.in. wywózek do Treblinki, losu dzieci, tęsknoty za Warszawą po drugiej stronie muru czy poczucia opuszczenia przez świat. Wiersze Szlengla były wówczas czytane i recytowane podczas spotkań w getcie — słuchali ich ludzie, z których wielu wkrótce zostało zamordowanych. Stąd właśnie przejmujący tytuł tomu.

To nie tylko zbiór poezji, ale bezpośrednie świadectwo Zagłady zapisane przez człowieka znajdującego się w samym środku wydarzeń. Obok rozpaczy i lęku pojawiają się w nim również ironia, gniew, tęsknota, nadzieja i próba ocalenia pamięci o konkretnych ludziach.